NPO documentaire: toch niet zo wakker in Paraguay?
In de nieuwe documentaire 'Wakker in Paraguay' wordt het verschil tussen 'wakker' en 'woke' pijnlijk duidelijk.
Afbeelding: NPO, documentaire ‘Wakker in Paraguay’
Dit is een opiniestuk over de docuserie ‘Wakker in Paraguay’, voornamelijk gebaseerd op de eigen mening van de schrijver.
Begin januari kwam de nieuwe docu-serie ‘Wakker in Paraguay’ uit op NPO Start; een documentaire die een aantal ‘wakkere Nederlanders’ volgt terwijl zij verhuizen naar Paraguay; het ‘beloofde land’ – zoals ze dat zelf noemen. In de documentaire komen een aantal bekende namen naar voren.
Zoals bijvoorbeeld Willem Engel en Jeroen Pols; de mannen achter de stichting ‘Viruswaarheid’ (ook wel bekend als ‘Viruswaanzin’). Deze groep verzette zich tijdens de coronapandemie in 2020 tegen de maatregelen van de overheid. In 2000 werd Jeroen Pols veroordeeld voor drugshandel en zijn werk in het criminele circuit, waarna hij zijn carrière begon als juridisch adviseur. En dan voornamelijk voor de familie Engel.
Willem Engel zien we in de documentaire wel voorbij komen, maar de hoofdpersoon in deze serie is zijn broer Jan; kort de eigenaar van de camping Fort Oranje. Dit was een camping die het onderwerp van verschillende rechtszaken werd nadat de familie Engel het had overgekocht.
Dit zijn de twee van de drie mannen achter ‘Project Paraguay’: de uitvlucht voor de ‘wakkere’, maar vooral kwetsbare Nederlander.
Wakker in paraguay of bang in paraguay?
Want dat is wat vooral opvalt in de serie. We zien niet alleen een groep mensen die in een hele andere realiteit leeft, maar ook een groep die vooral heel angstig is. Bang voor een gevaar dat in 2020 langzaam begon te groeien: het gebrek aan controle over het eigen leven.
Dit is terug te zien in Mart en Carla die beide bezorgd naar de lucht kijken, bang voor chemtrails en 5G-straling; dingen die ons brainwashen en ons manipuleren. Maar ook in Rianda; een moeder die bang is dat haar zoons naar het front worden geroepen om te vechten in een “oorlog die niet van ons is”. En natuurlijk de alom aanwezige angst voor vluchtelingen, de islam en moslims.
Ze noemen zichzelf dan ook vaak ‘politieke vluchtelingen’: gevlucht uit eigen land voor een overheid die ze vanonder de radar probeert te onderdrukken. De mensen uit de docuserie ‘Wakker in Paraguay’ geloven oprecht dat zij in gevaar zijn.
Een zin als ‘Dit is hoe de Joden zich gevoeld moeten hebben’ wordt zonder een greintje ironie uitgesproken.
En die angst maakt ze een makkelijke prooi. Wanneer je naar de docu-serie kijkt, zie je dan ook iets bekends. Een verhaal dat al zo vaak vertelt is maar in verschillende vormen. En daardoor vaak onopgemerkt gaat.
Wat je ziet is een groep mensen die heel kwetsbaar zijn en op zoek zijn naar een oplossing. Naar een makkelijke uitweg. Naar iets wat hen weer een gevoel van veiligheid kan geven – dat gevoel wat ze in Nederland kwijt zijn geraakt.
En die uitweg wordt ze geboden door een andere variant van ‘wakkere’ Nederlanders. De sekteleiders die verlossing komen brengen: Jeroen Pols en Lester Rietveld.
Vastgoedproject paraguay
‘Project Paraguay’ is het vastgoedproject van deze twee ‘wakkeren’. Een project waarin zij ongeruste Nederlanders helpen met deze grote stap. “Regel het via ons, wij voorkomen elke valkuil waar je in kunt trappen” belooft Jeroen.
Ze helpen je met een verblijfsvergunning, een overnachting voor de eerste dagen – én een kopje koffie met Jeroen Pols himself. Dat alles en meer voor maar €2.800. Het enige wat je zelf hoeft te regelen is een vlucht naar Paraguay en een huis.
Maar ook dat laatste kan via ‘Project Paraguay‘ geregeld worden. We zien in de documentaire dat Jeroen Pols bezig is met het kopen van een stuk grond voor een Nederlandse community. De leiders van deze kolonie zijn Jeroen, Lester en Jan Engel, voor wie ‘Project Paraguay’ duidelijk een verdienmodel is.
De webinars die gegeven worden zijn gericht op hoe gevaarlijk Nederland is: je moet wel echt voor oktober ‘gevlucht’ zijn. En ook de video’s op sociale media kanalen gaan constant over de ‘roverheid’ en de gevaarlijke elite. En zo wordt de afhankelijkheid van deze drie mannen constant gevoed.
De goedkope optie, namelijk het kopen van grond van de locals, wordt door Jeroen Pols afgeraden (“dat levert grote problemen op”). De waardevolle hulp die zij deze mensen bieden is voor iedereen bereikbaar. Vanachter een paywall, natuurlijk.
Het gaat wel om ‘kostbare’ informatie.
griften in paraguay
De hypocrisie van de hele onderneming wordt duidelijk als het Vlaamse koppel Yves en Ina aan het woord zijn: “Westerlingen zetten elkaar af. Zij proberen dezelfde marge te maken als dat zij gewend zijn in het westen”.
Paraguay is een paradijs voor de Nederlander die winst wil maken door goedkoop land op te kopen en het vervolgens voor Nederlandse prijzen te verkopen aan bange mensen die het gevoel hebben echt weg te móéten.
De toespraken die Jeroen Pols geeft tijdens de maandelijkse Nederlandse barbecue voelen dan ook als een ‘state of the company address‘; een CEO die de rest van zijn piramide toespreekt over hoe succesvol zijn scheme is geweest.
En de sekteleider/grifter wordt vervolgens lovend toegejuicht.
wakker in paraguay: op zoek naar verbinding
Maar niet alleen dat gevoel van angst voedt de zoektocht naar ‘verlossing’. Er is ook sprake van een constante zoektocht naar community.
In een van de afleveringen wordt er gesproken over trauma en hoe de ‘wakkeren’ vroeger bijvoorbeeld gepest werden en zich altijd buitenstaanders hebben gevoeld. Iets wat weer pijnlijk terugkwam toen zij in 2020 de enigen waren die de dingen “zagen zoals zij waren”.
Het wordt in de documentaire dan ook duidelijk dat deze mensen vooral op zoek zijn naar gelijkgestemden. Naar een gevoel van ’thuis’ in hun overtuigingen en ideeën.
Je ziet het in de gelukzalige glimlach van Mart wanneer hij met Ina kan praten over straling en de wolken. Of in het gezicht van Rianda wanneer ze in de auto vraagt: “er zijn hier ook bijna geen Arabieren, of wel?”
De enige aansluiting die ze met elkaar lijken te hebben is het ‘wakker’ zijn. Alles wordt hierdoor opgeslokt. Als een collectieve episode waarin niks anders de ruimte krijgt.
Ze hebben alles opgegeven om hier te komen en willen zich eindelijk op hun plek voelen. Eindelijk dat gevoel van verbinding.
Het is die drang naar ’thuis’ die ze een makkelijk slachtoffer maakt. Makkelijk te overtuigen. Jeroen had natuurlijk al met zijn stichting Viruswaarheid gepeild hoe makkelijk deze mensen te beïnvloeden waren en hoe ver hij hierin kon gaan. En dat was heel makkelijk en heel ver.
Hij en Lester verkopen wat deze mensen willen: een veilige gemeenschap precies zoals in Nederland. Met Nederlandse gewoonten en Nederlandse waarden. Maar dan alleen naar hun eigen idee van ‘Nederland’.
Toen alles nog ‘goed’ was.
Een Nederland dat eigenlijk nooit echt bestaan heeft maar waar zij – tot 2020 – hun ogen voor hebben kunnen sluiten.
geen woke maar wakker in paraguay
De ironie van klagen over ‘woke’ terwijl je jezelf ‘wakker’ noemt gaat niet aan ons voorbij. Maar het verschil tussen die twee woorden kon niet groter zijn.
Het verschil tussen ‘wakker’ en ‘woke’ is het verschil tussen links en rechts. Het verschil tussen het zien van onrecht tegen anderen, en alleen aandacht voor je eigen problemen. Het verschil tussen solidair staan en vluchten voor je eigen gewin of gezondheid.
Het komt naar voren in het privilege van Lester wanneer hij praat over de dopjes van frisdrank die tegenwoordig vastzitten aan de flessen; een maatregel die niet genomen wordt vanuit het individu maar vanuit het collectief.
Het is het verzetten tegen de overheid terwijl je ondertussen constant aan de telefoon hangt met die overheid om te vragen of de ze iets aan de videodeurbellen van je buren kunnen doen.
En het klinkt extreem luid door in de uitspraak “Paraguayanen staan zo open voor buitenlanders” terwijl een paar fragmenten daarvoor geklaagd werd over azc’s in Nederland.
terug naar hoe het was
‘Wakkerheid’ komt niet voort uit solidariteit. Het komt voor uit een gevoel van entitlement. Een entitlement die compleet verworven is met westerse witheid. Met het idee dat Nederland en de westerse wereld de enige juiste manier van ‘zijn’ is.
Dit hoor je in de uitspraak van Sid Lukkassen waarin hij beschrijft dat Nederlanders hopen een “positieve invloed” te hebben op de “houding en gedrag” van de Paraguayanen. Dit statement is het voorbeeld van witte superioriteit. Van westerse superioriteit.
Maar dan wel de westerse wereld voor witheid actief bevraagd werd. Die uit de jaren ’80. Toen een witte, cisgender man zich nog geen zorgen hoefde te maken over ‘wakker’ zijn – terwijl de Zwarte gemeenschap de ogen al wijd open had; een gemeenschap die het woord ‘woke’ al sinds 1930 gebruikte.
Ironisch gezien is ‘wakker’ dan ook een wanhopige drang terug naar minder bewustzijn. Terug naar een tijd dat ‘woke’ voor hen niets anders was dan het Engelse woord voor ‘ontwaakt’. Terug naar een tijd waarin hun realiteit niet constant uitgedaagd werd en ze geen complottheorieën hoefden te bedenken om betekenis te geven aan deze nieuwe werkelijkheid.
Vooral: terug naar wit comfort.
wakker in paraguay is out of touch
Dit blijkt wel uit het feit dat Jeroen Pols na het uitkomen van de documentaire voor de camera gaat zitten met taxi-chauffeur Enrique. Om hem te vragen wat hij nu écht vindt van de buitenlanders die zijn loon betalen.
Dat is de mate van ‘wakkerheid’ van de gemiddelde cisgender witte man. Geen enkel sociaal bewustzijn, geen idee van cultuurverschillen, geen inzicht in machtsverhoudingen – en dat wil hij ook niet. Want dat zou betekenen dat hij moet inleveren.
Dat hij zich aan zou moeten passen aan een ander – iets wat hij tot de opkomst van ‘woke’ nooit heeft hoeven doen.
Nee, de echte ‘wakkere’ Nederlander is een verzetsstrijder tegen bewustzijn. Tegen solidariteit. Die witheet wordt van elk teken van collectieve inzet voor een zaak die hem niets aangaat. Die vlucht bij het eerste teken van cognitieve dissonantie.
Tot het hem persoonlijk raakt, natuurlijk. Dan worden ze massaal ‘wakker’.
Het is alleen de vraag hoelang het duurt voordat deze Nederlanders opnieuw ‘wakker’ worden in een toch-niet-zo-geweldig Paraguay.
de 'wakkere' wil macht terug
En het enige wat ik kan denken terwijl ik de mensen in de documentaire zie klagen over de overheid, de elite en de gevestigde orde is: het had zo mooi kunnen zijn.
Waar deze ‘wakkeren’ het pad van individualisme en kapitalisme kozen – kolonisatie van een nieuw gebied – had dit bewustzijn en deze ‘f*ck de elite’-houding ook kunnen resulteren in het socialisme.
Een ‘eat the rich‘-mentaliteit in plaats van een waarin men het eigen privilege gebruikt om anderen te blijven onderdrukken – en daar bakken met geld mee te verdienen.
De waarheid is: een deel van deze ‘wakkeren’ wil niet van de overheid af. Zij willen zelf de overheid zijn. Ze willen niet dat de elite stopt met bestaan. Ze willen de elite worden.
Met hun eigen makke schaapjes die alles slikken wat ze zeggen en daar flink wat cash voor neerleggen.
Waren ze maar echt wakker in paraguay
‘Wakker in Paraguay’ betekent, ironisch genoeg, opgelicht worden door een groep mannen die in Nederland niet meer ongestoord hun gang konden gaan. ‘Wakker in Paraguay’ betekent je ogen sluiten voor alles wat jouw wereldbeeld niet ondersteund; zoals de schadelijke invloed van kolonisatie op de lokale bevolking.
Gebruikt worden als pion in het spel van een overheid die jou als koning behandelt.
Maar ‘wakker in Paraguay’ betekent ook: verhuizen naar een fictief Walhalla waar alles beter lijkt – tot het dat opeens niet meer is.
De gemiddelde witte Nederlander is zijn bevoorrechte positie door de jaren heen steeds een beetje verder kwijt geraakt. Door zich te vestigen in een land waar witheid en een beetje geld weer een hele hoop aanzien, rechten en privileges met zich meebrengen, lijkt het gevoel van ‘vroeger’ even terug te komen.
In een land waar klassenverschillen nog groot zijn, en dus uitgebuit kunnen worden, kan de ‘wakkere Nederlander’ zich weer even voelen zoals hij dat in een pre-‘woke’ Nederland ook deed.
Daar in Paraguay voelt de ‘wakkere Nederlander’ eindelijk weer dat gevoel waar hij zo naar verlangde, dat wat ‘woke’ van hem heeft afgepakt.
Macht en blissful ignorance.
DIT IS FRIEQUE
FRIEQUE is een nieuw platform, magazine en community voor iedereen die trots is anders te zijn. We geven niet om clout: wij doen wat we doen omdat het juist is en omdat we de wereld een stukje beter willen maken.
- 00Days
- 00Hours
- 00Minutes
- 00Seconds